GolestAne

2005-07-16T00:41:00.000-07:00

Haloscan commenting and trackback have been added to this blog.

BRAINCHILED

2005-07-16T00:16:00.000-07:00

مرد اول: اولين شب بعد عروسي مون زنم روي تخت دراز كشيده بود، لباس خوبي هم تنش بود، يك بالش برداشتم، رفتم طرف تخت، گذاشتم زمين و زانو زدم روش، چند ساعتي به تشكر از خدا گذشت، مي‌دوني زنم هيچ لحظه‌اي از آن لحظات را خراب نكرد، حتي نگفت كه اونم اين احساس ها را نسبت به من داره يا نه، حتي از جايش تكون هم نخورد، مي‌دانيد من هيچ موقع فكر نمي‌كردم بتونم چند ساعت پشت سر هم دليل براي تشكر كردن پيدا كنم.

مرد دوم: احمق، خنگ، فكر مي‌كني كار خوبي كردي، يا اون كار خوبي كرده، اون احتياج داشت كه بري كنارش دراز بكشي و نوازشش كني، اوه... شايدم اصلا ازت خوشش نمي‌آمده، مي‌گفته اين ديگه چه احمقيه، حتما مجبورش كردن با تو ازدواج كنه؟ ولي از شانس بد پدر مادرش تو مرد خشني نبودي، نتونستي، تو به آنها هم خيانت كردي.

مرد سوم: احمق نشو، اين احساس مالكيت داره من را خفه مي‌كنه، چرا فكر مي‌كنيد كه زني را بايد در اختيار داشته باشيد، اون مال كسي نيست، نه پدرش و مادرش، نه شوهرش، نه پسر و دخترش، اون مال خودشه، شايد مرد اول، وقتي كنار يك باغچه يك گل رز را مي‌بينه، به خودش زحمت خم شدن را مي‌ده تا زيبايي آن را درك كنه، از بوش استفاده كنه، و مثل خيلي‌ها گل را نمي‌كنه كه راحت تر باشه،

مرد اول: مي‌دانيد خيلي ها به من مي‌گفتند كه وقتي پيش زنم هستم احساس آرامش مي‌كنم، ولي من احساس شور و شعف دارم، وقتي اولين قرارداد كاري ام را بستم يك سطحي از اين احساس را داشتم.

مرد دوم: خب پس براي تو ازدواج هم يك قرارداده، ولي قطعا حق طلاق را توي اين قرارداد به اون ندادي، بعد مردم سوم مي‌گه حس مالكيت نداره، هيچ مردي به زنش اجازه طلاق نمي‌ده، همه ما خشونت را دوست داريم فقط مي‌دانيم كه چيز بدي، چون مي‌ترسيم در مورد خودمان اجرا بشه... خوب نگاه كن توي قراردادت چيزي ننوشتي...

مرد سوم: خب آن زمان اين طور چيزها معني نداشت، آنها زندگي‌شان را با عشق شروع كردند، چند صد سكه مهريه هم اصرار اطرافيان بود، آنها كه نمي‌خواستند همديگر را اذيت كنند، فقط اطرافيان به همديگر اعتماد نداشتند، آنها فقط مخالفتي با بي اعتمادي نكردند.

مرد دوم: آخه... چه عاشقهايي، چقدر بي اعتمادي، اينها چطور كنار هم قرار مي‌گيرند؟

مردم سوم: اعتماد، آدمها را عاشق نمي‌كنه.

مرد اول: آره ما عاشق هم بوديم.

مرد دوم: ولي به هم اعتماد نداشتيم، راستش را بگو از اين كه اون روز مي‌زديش، لذت مي‌بردي، مگه نه، تو از فريادهاش، حركاتش، دويدنشان، لذت بردي.

مرد اول: نه، اون به من كارهاش نمي‌گفت، هر كاري كه دلش مي‌خواست مي‌كرد، به قول مادرم: « زن سبك سري شده بود»

مرد سوم: ولي زنش كه شكايتي نداشت، شايد او هم لذت مي‌برد؟

مرد دوم: شايد، ولي اين مرد آنقدر زدش كه ديگه جايي براي لذت بردن نماند...

مرد اول: حقش بود، من سعي مي‌كردم آن را نگه دارم، داشت به راههاي بد زندگي فكر مي‌كرد، ميخواست از من طلاق بگيره. آخ كه بايد همه داراي‌ام را مي‌دادم به او...

مرد دوم: تو پول را بيشتر از زنت دوست داري، راستش را بگو وقتي دختر رئيس را ديدي، موقعيت بهتري را توي زندگي احساس كردي، كه اين زن به تو نتونسته بود بده، فقط غذاهاي خوبي مي‌پخت... ولي هيچ پولي نداشت... مگه نه؟

مرد سوم: پول جوهرة مرد... اون براي پول خيلي زحمت كشيده، حق داره بيشتر از اين بخواهد.

مرد اول: تركم كرد، كاري كه بهش اجازش را نداده بودم، اولين روزي كه از سر كار برگشتم خانه، بوي شام توي راهرو پيچيده بود، برگشتم، رفتم يك شاخه گل رز خريدم... و آمدن خانه...

مرد دوم: دروغ نگو، تو خودت اجازة رفتنش را به اون دنيا صادر كردي، با همين دستات، وقتي كه دور گلوش را فشار مي‌دادي...

2005-07-14T10:24:00.000-07:00

آيا فكر نميكني ميون، مهم نبودن ... متنفر بودن ... بد آمدن... دوست نداشتن... خوش آمدن ... آشنا بودن... دوست داشتن... مهم بودن... نگران شدن... باهم رقصيدن... بي معني شدن من... فاصلهاي هست؟

humanity

2005-05-22T05:51:00.000-07:00

گند گند گند... شايد اسبهايي را ديده باشيد كه دور ميدان براي فروش مي‌چرخوانند... چند وقت پيش بود
من انيميشني را ديدم، اسمش را نمي دانم، ولي جالب بود من خيلي ساده فهميدم كه توي اين دنيا
فقط مثل يك اسب زندگي كردم... مي دانيد، منظورم، فقط مبدا و مقصد را ديدن ... طوري كه آدم
بعد يك مدت كلا راه ها را فراموش بكنه، چون شما مطمئن هستيد كه يك صاحبي، راه را خوب بلده... مثل
آدمهاي كاملا مذهبي، يا شايد كلمه خنگ مذهبي، بهتر باشه... اينطور آدمها، آدم را ياد اسبهاي مسابقه
مي اندازند كه براشون راه مهم نيست... خط شروع و خط پايان... فقط همين... حتي سرعت حركت هم بستگي به
شلاق صاحب داره... آهان... بازم يادم رفت، اسبهايي كه مي‌چرخند، موضوع اين بود... آن روز مي‌خواستم
از يك دختري به خاطر اينكه يك چيزي را به من ياد داده بود تشكر كنم...
-خب دور يك ميدان هشت بار گشتم...
- به يك عنكبوت كه به سختي خودش را از تارش بالا مي‌كشيد خيره شدم...
و دختره خيلي ساده -البته آنطور كه من فكر مي كنم- فهميد(البته اين كلمه را با شك مي گويم)...
چون با يك نوع خندة جالب گذاشت و رفت... خب مي‌دانيد اين شبيه بازي بيليارد...
من تمام اصول اين بازي را مي‌دونم... همه چيز... ولي... تجربه بازي... چيز ديگه اي است...
نمي دانم توانستم منظورم را برسانم يا نه... ولي بايد بگويم... خواندن كتابهاي بسيار خوب...
ديدن فيلمهاي بسيار عالي... تجربه كردن قسمتي از دنيا را براي آدم سخت مي‌كنند... آدمهايي كه
فيلم نمي‌بينند... داستان نمي‌خوانند... شايد خيلي راحت تر زندگي مي‌كنند...

عادت

2005-05-01T02:11:00.001-07:00

www.corbis.com
وقتي صبح از خواب پا مي شي
به خورشيد كه هميشه از تو زودتر پا مي شه
سلام دوباره مي كني
به اين سلام عادت نكن
به اين نگاه عادت نكن
وقتي كه دوباره مسواك مي زني
به اين زمان عادت نكن
وقتي دوباره خودت تو آينه نگاه مي كني
به خودت عادت نكن
امروز اگه تو دمپايي ات يك گل رز را گذاشتن
بدون كسي هست كه هنوز اين كار هر روز مي كنه
به اين گل ها عادت نكن
امروز اگه درختها توي باغچه ميوه دارن
به شهد اين ميوه نگاهي بكن
ياد زنبوره به خيري، بگو
به اين خيالها عادت نكن
كار امروز را ببين
اما بهش عادت نكن

رشد

2005-04-28T06:13:00.000-07:00

رشد، "كسي كه در زندگي به رشد فكري ميخواهد برسد در واقع نميداند كه چه ميخواهد؟" جمله از يك روانشناس... رشد فكري براي من دانستن دانش بشري (تكنولوژي روز) است... هر چيزي كه در اين بخش باشد براي من جالب است و ميخواهم كه آن را درك كنم... ولي در طي اين چند سال و با كتابهاي تاريخي موجود به اين نتيجه رسيده ام كه چند چيز در اين دنيا تغيير چند داني نكرده... زنها و روابط انساني... اين دو نوع علم هستند كه من سعي در فهم آنها نيز هم چون علوم ديگر دارم... البته اشتباه نشود... اين علوم هم رفته رفته بخشهاي بسيار گسترده خود را نمايان ساخته اند و بدست آورده اند.... و هر روز فيلسوف ها بخش هاي جديدي براي اين دو علم در نظرمي گيرند.... رشد فكري شخصي، از طريق سير سلوك به نظر من راهي است كه نتايجي كاملا احمقانه به دست ميدهد... شايد سلوك مولانا و شمس تبريزي، سلوك خوبي براي رسيدن به محبوب و بخشي از دانش روابط انساني باشد ولي نوع زندگي يك عارف، زندگي نيست كه يك انسان عادي بتواند به آن فكر كند... علومي كه به سكون رسيده اند، دو نوع هستند علومي كه شروع نشده اند و علومي كه به پايان رسيده اند... در اين سردرگمي كه معمولا در مورد علم زنها مي گويند كه به پايان رسيده و بعضي ها مي گويند شروع نشده است... بايد ابتدا صبر كرد تا اين انسانهاي نويسنده و فيلسوف، تصميمات جدي بگيرند و كمي متحد تر باشند.... تا سپس در مورد اين علم هم تحقيقي شخصي انجام گيرد و تصميم گيري شود.... ولي در مورد علم روابط انساني... اين علم در حال گسترش است و در زمينه هاي زيادي حتي آمار هم پا گذاشته است و رفته رفته به سمت يك علم رياضي پيش مي رود كه مي شود گفت در مورد اين علم خيلي بهتر و بيشتر مي توان تصميم گيري كرد... به اميد روزي كه كسي در اين بيغوله بازار بداند كه چه مي گويد....
Mo.s.A 84/2/7

دو شاعر

2005-04-27T06:12:00.000-07:00

نيرنگ نسيم
نرم نرم، از چاك پيراهن، تنش را بوسه داد
سوختم در آتش غيرت، ز نيرنگ نسيم

زلف بي آرام او از آه من آيد به رقص
شعلة بيتاب مي رقصد به آهنگ نسيم
رهي معيري

بند رختي پيدا بود: سينه بندي بي تاب

سهراب سپهري (قسمتي از صداي پاي آب)

موبايل امروز

2005-04-26T05:57:00.000-07:00

ديروز پسر همسايه درس ميداد. پسر 10 ساله درس ميداد. سينة صاف و سري بلند بر سر كلاس يك خيابان درس ميداد. راه ميرفت و درس ميداد. پدر و مادرش دنبالش راه مي رفتند، درس نميگرفتند. درس هم تحويل نميدادند. تنها شاگرد اين كلاس شايد من بودم. چون همكلاسي نميديدم... پسر همسايه موبايل داشت... آويزان بر سينه راه ميرفت. پسر همسايه چاق است... راه ميرفت... دستهايش عقب تر ميآمد... سينه اش فخر ميفروخت... پاهايش قدمهاي سريع بر ميداشت... پسر همسايه درس ميداد... من مردمي ميبينم كه بدون دليل داد ميزنند... توي گوشي موبايل داد ميزنند...

TREES

2005-03-06T02:58:00.000-08:00

ديروز زبيدا از دانشگاه آمده و گفت: اين مردم چقدر مي‌توانند احمق باشن… سه ساعت براش حرف زدم ولي باز هم حرف خودش را مي‌زنه! احمق.. احمق... از اين رفتارش خوشم مي‌ياد، باكسي حرف مي‌زنه كه نيست… ولي هميشه مي‌دونه من نمي‌توانم جلوي خودم را بگيرم… گفتم: خسته‌اي… گفت: چي، چطور مگه… گفتم: لباس‌هاي تو در نيار… بريم پارك… و بعد از كمي، رفتيم… گفتم: تا به حال يك درخت ديدي؟… رفتم كنار يك درخت ايستادم و با دست اشاره كردم… درخت بزرگي بود… گفتم: هر چي مي بيني بگو… گفت: خب.. يك درخته ديگه… رفتم پيش يكي ديگه ايستادم، گفتم: اين چي؟… گفت: اون هم يك درخته… گفتم: پس من چي؟… گفت: يعني چي؟… يعني اينكه من هم فقط يك آدمم… هيچ تفاوتي با اين مرد(يكي آنجا داشت رد مي‌شد، چپ چپ هم نگاه كرد) ندارم… گفت: خيله خب.. تو بردي… اين درخت بزرگتره، شاخه‌هاي بيشتري داره، شايد قديمي تر باشه، و انگاري از نوع ديگه‌اي… گفتم: مي‌توني يك لگد بهش بزني؟… با چشماي خيلي باز كه نگاه مي‌كنه خيلي با مزه مي‌شه… مي‌دوني بهتر بازي را بكني، يا اگر دوست نداري، هيچي… گفت: نه نه ناراحت نشو، فقط نمي‌فهمم… گفتم: خب تو تصور كن كه زدي فكر مي‌كني چي بشه، يعني مي‌توني اين درخت را بشكني، يا حتي يه كمي كج‌اش كني؟… نه، مي‌دونستيم… ولي به من مي‌تواني بگي كه باد در عرض ده سال گذشته بيشتر از كدام طرف وزيده… گفت: اين را مي‌تونم بگم… رفت عقب و گفت از آنجايي كه همه درختها به اين طرف تمايل دارند، پس از آن طرف بيشتر وزيده… گفتم: باد مياد… گفت: آره… گفتم: تو را كج مي‌كنه؟… گفت: نه… بعد كمي فكر كرد و گفت: نه، نه، من سه ساعت تمام به آن توضيح دادم… ولي آن فقط حرف خودش را مي‌زنه… گفتم: چيه، مي‌خواهي با يك لگد درخت بيست ساله را خم كني… گفت: نه، آدمها كه شبيه درختها نيستند، مثلا خودت تو، چرا وقتي يك چيز منطقي را مي‌گم قبول مي‌كني؟… بگذار اين بحث را ادامه نديم… فقط اين را بدون كه وقتي يك مدتي با يكي حرف زدي، امتحانش كن، اگه هنوز روي حرف خودش بود… ديگه لگد نزن… چون فقط پاي خودت درد مي‌گيره… آن آدم حالا يك درخت شده… خب از اين به بعد شايد به درختها احترام بيشتري بگذاري…

angel-2

2005-01-21T07:06:00.000-08:00

ديشب يكمي ستاره اول تو اتاق روشن خاموش شد و نور شديد سفيد خيره كنند و بعد يك فرشته باز به سراغ من آمد… گفتم سلامتي… گفت: سلامتي… بازم سه تا سوال… آره؟… گفت: آره… سوال اول: تو چرا مثل فرشته‌هاي ميكانجلو، داوينچي و خيلي ياي ديگه، لخت ظاهر نمي‌شي؟… گفت: مي‌تواني در مورد لباس من چيزي بگي؟… راستش خيلي خوشگله (لباسي آبي، آبي فسفري، يقه قايقي با يك شال توري روي دستاش كه از پشت كمرش رد مي‌شه ولي هيچ مشكلي با بالاش نداره و البته يك گل رز روي سينه و يك زنجير سفيد نوراني دور گردنش) مي‌شه گفت خيلي عاليه… خب همانطور كه مي‌بيني تو لباسها را خيلي خوب درك مي‌كني… گفتم آخه مادرم خياط… گفت: خب، سوال دوم(يك طوري هم نگاه كرد كه انگار خيلي واضح توضيح داده)… گفتم: تو چرا اين طوري خوشگلي منظورم اينكه كه زيبايي انواع متفاوتي داره، مثلاً يك گل زيبايي متفاوتي از درخت (حتي) داره؟… خب ما فرشته‌ها هم محدوديت‌هايي داريم، مثلاً من حتماً بايد دهن و گوش براي اينكه به سوالات جواب بدهم بايد داشته باشم، بگذار مورد گلي را كه مثال زدي يكمي به فرشته بودن نزديك كنيم، يك گل رز تصوركن كه وسطش سر يك آدم قرار داره… ياد چيزي نمي‌افتي… چرا من از اين فرشته‌ها هم زياد ديدم… حتي به شكل يك پروانه هم بعضي‌ها تصور كردن… يعني تو مي خواهي بگي كه تو نمادي از بهترين تصورات من هستي… نه، هرگز اين فلسفي تر از آن چيزي است كه يك فرشته بايد باشه…